Dorst naar prosecco
Drinks & Drinks dinsdag, 30 september 2014(Een iets kortere versie van dit artikel verscheen eerder in Entree Magazine)
De opmars van prosecco is ongeëvenaard. De populariteit van de Italiaanse bubbelwijn blijft maar toenemen.
Gelukkig groeit niet alleen de vraag. Sinds de promotie van de meest klassieke versie van de wijn naar de hoogste kwaliteitscategorie, steeg ook de kwaliteit van de overige prosecco-categorieën, terwijl het IGT-segment (Indicazione Geografica Tipica) alleen nog onder de naam Glera op de markt mag opereren.
De opkomst van prosecco is al zo’n vijftien jaar gaande. In gastronomische en vineuze kringen wordt het succes van deze vriendelijke bubbel vaak gezien als een tijdelijke bevlieging. Vriendelijk en goedkoop, maar karakterloos en soms ronduit van inferieure kwaliteit, zo luidt ruwweg het oordeel.
De consument trekt zich echter niets aan van de mening van de professionals. Voor het eerst in de geschiedenis overtrof in 2013 de consumptie van prosecco die van champagne. Vorig jaar werden wereldwijd 307 miljoen flessen prosecco verkocht, drie miljoen meer dan het aantal verhandelde flessen champagne.
Hierbij is overigens ook de streekwijn IGT Glera meegeteld, die officieel geen prosecco meer mag worden genoemd. Om een idee te geven van het belang van prosecco voor Italië: het land produceerde vorig jaar in totaal 434 miljoen flessen mousserende wijn. Prosecco (beter gezegd: de druif glera) neemt dus 70% van alle Italiaanse bubbels voor zijn rekening.
Met de vraag steeg ook de productie. En dat roept altijd vragen op. Tomeloze uitbreiding van wijngaarden is immers zelden bevorderlijk voor de kwaliteit. Aangezien die bij de eenvoudigste prosecco al niet overhield en er tevens steeds meer buitenlandse prosecco op de markt verscheen, is het een goede zet geweest van de Italianen om het druivenras prosecco om te dopen tot glera en de naam prosecco te reserveren voor de beste wijnen.
Sinds 2009 zijn er drie kwaliteitsgradaties: DOCG Prosecco Superiore, DOC Prosecco en IGT Glera.
De hoogste categorie, de DOCG, kom je in de praktijk tegen als DOCG Prosecco Superiore, DOCG Conegliano Valdobbiadene Prosecco Superiore of DOCG Asolo Prosecco.
De laatste ligt buiten het gebied van Conegliano-Valdobbiadene (zo’n 30 kilometer ten zuid-zuidwesten ervan aan de andere kant van de rivier Piave) en heeft een eigen consortium. Het is tevens tien keer kleiner (ongeveer 500 ha) dan de noorderburen (ca. 5.000 ha).
De DOC-categorie beslaat een enorm groot gebied van Vizenca tot aan Friuli. Eenheid in kwaliteit kunnen we hier daarom niet verwachten. Het enige tastbare bewijs dat het beter moet zijn dan voorheen, is de voorgeschreven verlaging van de oogstopbrengst per hectare van 250 naar 180 quintali (18.000 kilo druiven) ofwel tot 126 hl/ha. Ter vergelijking de maximale oogst voor de DOCG-wijnen is 95 hl/ha (135 quintali).
Hoe goed de prosecco onder het label Prosecco Superiore – afkomstig van de heuvels tussen de dorpjes Valdobbiadene en Conegliano – tegenwoordig kan zijn, moest ik zelf toegeven tijdens het Concours Mondial de Bruxelles dit jaar. Als jurylid van deze wijnkeuring kreeg ik samen met nog vijf proevers een verrassend prettige serie mousserende wijn voorgezet die achteraf, tot onze verbazing, prosecco bleek te zijn.
Zes van de elf wijnen beloonden we met een zilveren medaille, waaronder die van de wijnhuizen Andreola, Althea, Drusian, La Gioiosa, Massotina en Ruggeri.
Ik ging op zoek naar de importeurs van deze wijnen en tevens naar het merk Spagnol die me door een Italiaanse wijnjournalist werd aanbevolen. Ik vond er twee.
Drusian Francesco Superiore Spumante Extra Dry (Wijnimport Bart) is heerlijk zacht en rond, fris en mondvullend fruitig, met wat mineraliteit en lichte bitters voor een aangename bite.
Spagnol Superiore Extra Dry (Herman Wines en Maddalena Wines) is iets strakker en mineraliger, met rijp abrikozenfruit en zachte limoenbitters.
Beide wijnen hebben 15 gram restsuiker, dat goed in evenwicht is met de zuurgraad, waardoor ze net zo droog overkomen als een brut. Het zijn twee schitterende plaatsvervangers op de kaart voor horecagasten die de IGT Glera zijn ontgroeid; zij lijken immers voorlopig nog niet op prosecco te zijn uitgekeken.
Massotina is te koop bij Albert Heijn, maar volgens mij niet de DOCG.
Andreola wordt geïmporteerd door arisz et al in Amsterdam
