Luisteren naar de plant
Drinks & Drinks maandag, 1 september 2014(Eerder verschenen in Entree Magazine)
Terroir is de sterkste troef van Europese wijn. Toch is het altijd gedonder in de glazen als pogingen worden gedaan om lokale verschillen nader in kaart te brengen.
Terroir is in Europa een historisch gegeven. De geschiedenis heeft uitgewezen waar de druiven de beste resultaten geven. Vervolgens is de topografie in de twintigste eeuw in wetten vastgelegd.
Voor de wijnbouw in de nieuwe wereld is terroir een nieuwe trend. Je kunt het zien als het tegenovergestelde van de gebruikelijke wijnproductie in nieuwe wijnlanden zoals Chili en Australië van druiven van zeer diverse herkomst.
Of de nieuwe single-vineyardwijn uit de nieuwe wereld te vergelijken is met Europese terroirwijn is echter de vraag.
Zo stelt de jonge Australische wijnmaker Bill Downie – onder meer bekend van het vooruitstrevende biodynamische project Thousand Candles in Yarra Valley – dat de invloed van de bodem in Australië veel kleiner is dan in Europa.
In een interview met het magazine The Drinks Business zegt hij: “De geologie in Europa is veel jonger. Australië heeft oude, verarmde grond. Bij ons is het licht veel belangrijker. In Frankrijk zit terroir voor 30% bóven de grond, hier is dat andersom.”
Over de single vineyard trend: “Overal zie ik wijnmakers de Bourgogne imiteren. Er is een doelgericht plan over hoe de wijn moet worden. Het is single vineyard, maar dat maakt het nog geen wine of place. Bij Thousand Candles heb ik gezegd: laten we ons focussen op het tuinieren en de wijn will be what it will be. We boeren en we luisteren naar de plant.”
Als Downie gelijk heeft, is dat goed nieuws voor de Europese wijnhandel. Het Europese terroir, een complex mozaïek van rotsformaties, bodemsoorten, microklimaten en druivenrassen, zal dan altijd een unique selling point blijven. Het zou gezond zijn om daarin te blijven investeren, maar wie in Europa nieuwe kwaliteitsgradaties wil aanbrengen, krijgt geheid ruzie met de lokale wijngemeenschap.
Níeuwe AOC’s, dáár heeft niemand bezwaar tegen. En promotie van IGT naar DOC, zoals bij Prosecco is gebeurd, dat lukt ook wel. Bestaande appellaties echter lijken bureaucratisch onverzettelijk.
Chianti Classico – 7.000 hectare met grote verschillen in terroir – heeft ook iets nieuws: Gran Selezione, bedoeld als kwaliteitsklasse bóven de Chianti Classico Reserva. Gran Selezione is echter niet gebaseerd op de herkomst van de druiven en is dus geen specificatie op basis van locatie.
“Er is veel discussie over”, zei Italiëkenner Fred Nijhuis tijdens de proeverij Toscany Taste in Amsterdam. ”Maar ze zijn in ieder geval bezig met kwaliteit.”
Gran Selezione betekent vooral meer concentratie en langere houtrijping. Al kregen we daarvan best mooie voorbeelden te proeven, persoonlijk blijf ik een voorkeur houden voor de bitterzure frisheid van het sangiovesefruit in de lichtere, minder lang op hout gerijpte basisstijl Chianti Classico.
