8.060 wijnen, 2.330 medailles, 8 onthullingen

Drinks & Drinks zondag, 11 mei 2014

Het tot de grootste wijnkeuring ter wereld uitgegroeide Concours Mondial de Bruxelles, dat vorige week (mei 2014) voor de 20ste keer werd gehouden, heeft de resultaten bekendgemaakt. Ruim achtduizend wijnen uit 41 landen waren ingestuurd.

Goede les altijd om als jurylid achteraf de tijdens het proeven gegeven punten te vergelijken met de uitslag. Het is immers de gemiddelde score van de (meestal) vijf of zes proevers van elke jurygroep die bepaalt of een wijn een medaille krijgt en de juryleden zijn het niet per definitie altijd met elkaar eens. Het kan zelfs gebeuren dat je eigen score zó afwijkt van de overige vijf juryleden, dat hij niet wordt meegeteld.

Goed om te zien dat ik me in vrijwel alle gevallen kan vinden in de resultaten. Vaak zit ik net een puntje ónder het eremetaal, waar mijn vijf medeproevers met een paar punten extra de eindscore optrekken naar de prijzenkast.

Ik heb eerder gemerkt dat ik net iets meer verwacht van een medaillewijn dan mijn collega’s. Maar (bijna) altijd blijken de wijnen die ik de meeste punten gunde de medaillewinnaars te zijn. In grote lijnen zijn geoefende wijnproevers het wel eens over wat goed is en wat niet.

1 Onverwachte verrassingen:

Mooie flights (te proeven wijnreeksen) met veel prijzenswaardige wijn waarbij ik zelf een bijdrage aan de bekroning heb mogen leveren, waren onder andere frisfruitige jonge IGT Pays d’Oc Syrah (zeven medailles van de dertien wijnen) en fijne Chardonnay (en een enkele Chardonnay-Viognier), eveneens uit de Languedoc (vijf medailles uit achttien wijnen).

Maar de grootste verrassing was prosecco – de ‘échte’ prosecco, namelijk Prosecco di Valdobbiadene en Prosecco di Conegliano-Valdobbiadene. Zes van de elf wijnen gingen op de schouders. Ik stelde me bij het proeven een feestje voor waarbij deze bubbel mij als welkomstdrankje wordt aangeboden. Zou ik er blij van worden? Ja, vooral van Andreola Dirupo Spumante Brut, van Masottina Prosecco Superiore Brut, van Drusian Francesco Superiore Spumante Extra Dry en van Althea Superiore Brut.

Tijd voor een herwaardering van serieuze prosecco!

2 Twijfel:

Medailles uitgedeeld aan Portugese rode wijn uit Tejo die indruk maakt met kracht, extract, kleur en alcohol. Ze missen verfijning en spanning, maar technisch zijn ze uitstekend en gezien de leeftijd (2010 en 2008) zijn ze opmerkelijk fris en levendig. Toch had ik ze – wegens een soort van ’te veel kapsones’ – eigenlijk geen medaille willen geven.

3 Even slikken:

Ik heb SLURP! Rosé van de slechtst geïnformeerde, als wijnboer verklede wijnclown van Nederland aan een zilveren medaille geholpen.

4 Saillant resultaat:

Een schamele twee zilveren medailles (van de tien wijnen) voor wat achteraf Champagne Rosé bleek te zijn. Let wel: niemand had enig vermoeden dat het hier ging om wijn van minstens 30 of 40 euro per fles…

5 Van horen zeggen:

Mooie wijn uit Zwitserland, onder andere van de lokale druif petite arvine. Mooie wijn uit Portugal van inheemse witte druiven.

6 Deceptie:

Eentje die ik tot nu toe elke editie heb ervaren (en ik ben de enige niet): extreem lage scores voor wijn uit Bordeaux, dit keer voor Fronsac/Canon-Fronsac (2012 en 2011).

7 Bekentenis:

Hier (in de kwestie Fronsac) moet mijn score één keer zijn gediskwalificeerd, want Château de la Rivière 2011 is door mijn wijnvrienden op het erepodium getild. Het betrof de laatste wijn in de serie. In zo’n geval mag je aannemen dat de dissident (ik dus) zó chagrijnig was geworden van de voorgaande negen glazen ondrinkbaar fruitloos, in dure houten vaten gesmoord, onrijp druivensap, dat een eerlijk oordeel bij het laatste glas is uitgebleven.

Dat mag ik mezelf aanrekenen, want het is mijn plicht om elke wijn evenveel serieuze aandacht te geven. Château de la Rivière is overigens een juweel van een château waarvan de steenrijke Chinese eigenaar en zijn twaalfjarige zoon vorig jaar verongelukten met een helikopter, enkele uren nadat de man het wijnhuis had gekocht…

8 Het kan altijd nóg erger:

Tot slot was daar een flight van twaalf chique Rioja Reservas uit 2009 waarover we het alle zes gebroederlijk en zonder twijfel eens waren. Vreselijk! Meest representatieve proefnotitie: ‘het lijkt heel wat, maar het is niks’.

PS:

Stom toeval: gisteravond, vlak na het tikken van dit stukje, trok ik de Châteauneuf-du Pape 2012 van Joseph Castan open die Jumbo mij ter beoordeling had toegestuurd. Uitstekende wijn, zou minimaal een zilveren medaille waard zijn. Wat blijkt? Eén van de weinige gouden medailles die we uitdeelden op het Concours Mondial ging, zie ik nu, naar de Syrah IGT Pays d’Oc Elegance-Excellence van Joseph Castan

Dit is trouwens ook typerend voor de wereld van de medaillewijn: sommige producenten azen elk jaar op medailles. Het is onderdeel van hun marketingplan. De fles Châteauneuf-du Pape van Castan draagt een sticker van een zilveren medaille van het Concours Mondial 2013. Andere producenten doen nooit mee aan concoursen of keuringen. Ze hebben die promotie niet nodig, ze zien er niks in, of – ook niet onbelangrijk – ze kunnen het zich financieel niet veroorloven.

Het is misschien overbodig om het te zeggen, maar toch: er zijn héél veel mooie wijnen zónder medaille!