Savennières, per definitie typisch

Mooi op dronk nu, deze ‘gewone’ basis-cuvée uit 2005 van Château d’Épiré in Savennières. Begint een lichte notigheid te ontwikkelen naast de typische fleurige, kweepeerfruitige, anijs/venkel-kruidige kenmerken en het stevige zuur van de druif chenin blanc.

Château d’Épiré, een van de oudste wijnhuizen in deze kleine wijnregio ten zuidwesten van Anger in de Loire, behoort misschien niet tot de allerbeste producenten, van mij krijgt deze wijn een dikke voldoende voor de €10,50 die ik er in een winkel in het dorpje Savennières voor heb betaald. Had ik er maar wat meer van meegenomen.

Ik kocht in hetzelfde winkeltje ook een fles L’Enclos van de veelgeroemde Eric Morgat. Die was tweeënhalf keer zo duur, maar niet tweeënhalf keer zo lekker.

Dit moet ik voorzichtig zeggen, want Morgat staat erom bekend dat zijn wijnen lang op fles moeten rijpen. Zonder die rijping – ik kan mijn notities niet meer vinden, denk dat hij nog maar een paar jaar oud was – vond ik L’Enclos onaangenaam. Hij was bitter van de rijping op de gistresten – tenminste, dat vermoed ik – en branderig van de alcohol, als ik me niet vergis 14%.

Morgat maakt wat je noemt ‘natuurwijn’ of ‘natuurlijke wijn’. Biologische teelt, spontane vergisting op grote houten vaten, lang contact (ongeveer een jaar) met de gistresten, malolactische gisting wanneer de wijn daar zin in heeft, zuinig met zwavel, enzovoort.

Hij is ook een romanticus, die Eric Morgat. Op het achteretiket citeert hij de middeleeuwse Perzische dichter Omar Khayyám. “Sois heureux un instant, cet instant c’est ta vie.”

Château d’Épiré werkt niet biologisch, maar doet aan lutte raisonnée (zuinig met chemische bestrijdingsmiddelen), laat de wijn grotendeels op staal vergisten, past enige bâtonnage toe (roeren van de gistresten) en laat de wijn geen malolactische gisting ondergaan.

Afijn, twee verschillende wijnen in twee verschillende prijsklassen, toch beide typisch Savennières. Savennières is per definitie typisch. Unieke wijnstreek. Morgat is te koop bij L’Hexagone Cave à Vin en d’Épiré bij Okhuysen.

Savennières

Het dorpje Savennières zelf stelt overigens niets voor. Er wonen hooguit 1400 mensen. Er is één café, met een tochtig, piepklein terras, uitgerekend op het drukste kruispunt, want het verkeer dat hier de Loire wil oversteken heeft geen andere keus dan de smalle straten van Savennières nog iets ongezelliger te maken dan ze van zichzelf al zijn.

Ik wou eten in dat café, want er stond een menu van €8,90 op het schoolbord. Maar het was zondag, dan telt het bord niet. De winkel die ik eerder noemde, was de enige plaats waar ik nog iets te eten en te drinken kon krijgen.

Eigenlijk is er niets in Savennières, behalve een gemeentehuis. Malle Fransen. Ik zou niet weten waarom er niet wat zou kunnen worden bezuinigd op de overheidsuitgaven door Savennières bestuurlijk samen te voegen met het aan de overkant van de Loire gelegen Rochefort-sur-Loire.

Het is een deprimerend dorp. Als Savennières geen wijngaarden zou hebben gehad, zou het een toplocatie zijn om zelfmoord te plegen.

Maar omdat ik het zo’n fascinerende wijn vind, wilde ik er per se overnachten. Zo kwam ik terecht bij de uiterst hartelijke Evelyne Marchesi, vermoedelijk het enige adres in het dorp waar je kunt logeren. Voor 40 of 45 euro kreeg ik mijn eigen kleine huisje naast haar negentiende-eeuwse landhuis, inclusief door Evelyne klaargemaakt ontbijt en een eigen parkeerplaats.

Share

2 Comments for “Savennières, per definitie typisch”

  1. Bedankt Peter.
    Stom: ik ken l’Hexagone helemaal niet. Ik ga snel een keer Damien Laureau (je vergat een u in de naam) proberen.

  2. For the record, Eric Morgat’s L’Enclos is verkrijgbaar bij l’Hexagone in Amsterdam. Persoonlijk vind ik echter de Savennières van Damien Lareau (die ze daar ook verkopen) veel interessanter. Wel veel rijker van stijl dan de Chateau d’Épiré.

You must be logged in to post a comment Login

© 2020 Sjakes.com. Inloggen - Designed by Crystina creates & Gabfire Themes